வியாழன், 19 பிப்ரவரி, 2009

தமிழ் கலாச்சாரம் எங்கே போகிறது ?!

சமீபகாலமாக தமிழகத்தில் நடைபெறும் செயல்கள்
நமது தமிழ் கலாச்சாரம் எங்கே போகிறது என நம்மை எழுதவைக்காமல் இல்லை..
அப்படி என்னதான் என்று தானே கேட்குறீர்கள்?
அன்றைய காலங்களில் கோயில்களில் திருவிழாக்கள் நடக்கும்
அந்த திருவிழாக்களில் கலந்துக்கொள்ள ஏராளனமான பக்தகோடிகள்
திருவிழா நிகழ்ச்சிகளில் காண பலரும் வருவார்கள்.

அந்த திருவிழாக்களில் முக்கியமாக சங்கீத கச்சேரிகள் பலே..பலே..
அந்த பனிபொழியும் இரவுகளிலும், நிலாக்கால பொய்கைகளிலும்,
நடக்கும் சங்கீத கச்சேரிகளின் அருமையை இந்த சிறு கட்டுரையில் சொல்லியடங்காது.
அது நாதஸ்வரமாக இருக்கட்டும், இல்லை வாய்ப்பாட்டாக இருக்கட்டும்.
ஆனால் இன்றைய காலங்களில் இதன் போக்கே மாறிவிட்டது.



சமீபத்தில் நண்பர் ஒருவரின் வலைத்தளத்தில் நாம் படித்த கட்டுரை
நம்மை அதிர்ச்சியடைய வைத்தது. என்ன எனில், இப்போதெல்லாம் விழாக்களில்
அதாவது சில ஊர்களில் நடன நிகழ்ச்சி நடைபெறுகிறது. அந்த நடன நிகழ்ச்சிகளை
நீங்கள் பார்த்தால் நான் எழுதியது தப்பில்லை என சொல்வீர்கள்?!
அவரது வலைதளத்தில் சில புகைப்படங்களும் தந்துள்ளார்.

அதாவது மேடை நிகழ்ச்சிகளில் அப்படி ஒரு ஆபாசம்
இதோ அவரின் எழுத்துக்கள் சில... 'சமூக நலத்தோட பார்த்தால் இவர்கள் செய்வது மிகதவறு.ஆனால் இப்படியும் பெண்கள் பொது இடங்களில் தங்களை தொட அனுமதிப்பார்கள் என இதை பார்த்துதான் தெரிந்துகொண்டேன்.ஆனால் அவர்கள் சூழ்நிலை என்ன என எனக்கு தெரியாது. இதை ஒரு பிழப்பாக தேர்வு செய்வது கையாலாகாதனம்.

இந்த நிகழ்ச்சி சில பேருக்கு முன்பே தெரிந்திருக்கலாம்.'
இது என்ன? இதை எப்படி மக்கள் அனுமதிக்கின்றாங்களே தெரியலை.
குஷ்பு சொன்னதற்காக துடைப்பத்தை எடுத்துச்சென்ற மகளிர்கள்,
இப்போ எங்கே போனாங்க என நம்மை கேட்க வைக்கிறது.
இது போல தொலைக்காட்சிகளில் நடைபெறும் ரியாலிட்டி ஷோக்கள்,
அது என்ன மானாட மயிலாட.. உருப்பட்ட மாதிரி தான்...
இதெல்லாம் தமிழ் இளைஞர்களை எங்கே போய் விடும்னு சொல்லமுடியாது.


செய்திதாள்களில் படிக்கிறோமே.. அங்கே இங்கே
யாரையாவது இழுத்துக்கொண்டு ஓடிப்போவது,
கள்ளத்தொடர்புகள் என இது போன்றவைகள் நடைபெற என்ன காரனம்னு நினைக்கிறீங்க? இது போன்ற கலாச்சார சீரழிவுகளை அங்கீகரிப்பது தான்.
புயல் மழையில் நிவாரனம் கொடுப்பது,
தீ விபத்துகளில் பங்களிப்பது, இரத்ததான முகாம்கள் நடத்துவது மட்டும் தான்
தமிழகத்தில் உள்ள தன்னார்வலர்களின் கடமையா? இல்லையே?
இது போன்ற கலாச்சார சீரழிவிற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிப்பதும்
நமது கடமையல்லவா?

என்னத்தே... கோஷ்டிகள்!

இன்றைய அவசர உலகில் எத்தனை எத்தனையோ மாற்றங்களால்,
நிதானமாக வாழ்ந்த மனிதன் சற்றே தடுமாறி தான் இருக்கின்றான் என்றால் மிகையல்ல... இயந்திரமயமான வாழ்க்கை, பிரிவுகள், பொருளாதார சிந்தனைகள், வேலைப்பளுவுகள்,இதனால் ஏற்பட்ட மன அழுத்தங்கள்
என இப்படியே அடுக்கலாம்..இதனால் என்ன மாறுதல்கள்
நம்மைப்போன்ற சமுதாயத்தில் ஒரு பின்னடைவு ..
என்னத்தே படிச்சி.. என்னத்தே..பார்த்து.. என..
அன்றாடம் வாழ்வில் பார்த்து வருகிறோம்.



நண்பர் ஒருவர் மலைவாழிடம் ஒன்றுக்கு விடுமுறையை கழிக்க சென்று
இரன்டே நாளில் திரும்பிவந்து விட்டார்.. என்ன என நாம் கேட்க,
அவர் சொன்ன பதில் ..ஆமா, நாம் பல தடவை பார்த்த இடம் தானே..
பாருங்கள் விடுமுறையை கழிக்க சென்றவரின் மன நிலையை..
அதே போல நமது நண்பர்கள் பலரும் இளனிலை அல்லது முதுனிலை படிப்பதற்காக
திறந்த வெளிபல்கலைகளில் சேர்ந்துள்ளனர்.. ஆனால், எப்போ முடிப்பார்கள் என அவர்களுக்கும் தெரியாது..அந்த பல்கலைக்கும் தெரியாது.
கேட்டால்...என்னத்தே..??!! தான்.. இப்படி பல சம்பவங்களை உதாரனமாக சொல்லலாம். ஆனால், இதே மாற்றம் நமது பெண்கள் சமுதாயத்தில் இல்லை.
அவர்கள் இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதும் உற்சாகமாக உலா வர துணிந்து விட்டார்கள்..



ஓருமுறை இனையத்தில் உறவாடிக்கொண்டிருக்கிற போது
அது ஒரு புத்தான்டின் தொடக்கம் வரும் நேரத்தில்..
உனது எதிர்கால எண்ணம் என்ன என,
தோழியிடம் வினவியபோது அவள் சொன்ன பதில்,
நான் கல்பன சாவ்லா போல உயர பறக்க வேனும் என...??!!!
அதே போல ஆசியாநெட் என்ற இந்திய தொலைக்காட்சியின் G.M. Middle east ஆக, பணிபுரிபவர் பிந்துமேனன் என்ற பெண் தான். எனக்கு ஒரு முறை
ஒரு தோழி குறுச்செய்தியாக அனுப்பிய வாழ்த்து செய்தி ...



'challenges are high,
dreams are new
world out there is waiting for u
dare to dream dare to try
no goal is distant
no star is too high..'
பாலகுமாரன் கதைகளில் தான் (சியாமளி, சுபத்ரா, காயத்ரி என)
இது போல துணிச்சலான பெண்களை பார்த்து இருக்கிறோம்.
ஆனால், நிஜ வாழ்வில் இப்போ பார்த்து வருகிறோம்.
இன்னும் சென்னை போன்ற நகரங்களில் பல உயர்மட்டங்களில் நமது பெண்கள்
பதவி வகிக்கிறார்கள் என்றால் மிகையல்ல. ஆனால், காலங்கள் மாறும் காட்சிகள் மாறும் இப்பொது சலிப்படைந்த நமது ஆண் வர்க்கம்
சற்றே தனது நட்பு வட்டத்தையும், வாழ்க்கை நடைமுறையையும்,
ஆன்மிகமும் கலந்து நல்ல மனவளத்துடன் உலகை உற்சாகமாக வெற்றிக்கொள்ளும்
நாட்கள் மிகதூரத்தில் இல்லை என்பது நிதர்சனம்.

நமது காதுகளில் பாரதியின் கவிதைகள் ரீங்காரமிட..

'மனதில் உறுதி வேன்டும்
வாக்கினிலே இனிமை வேன்டும்
நினைவு நல்லது வேன்டும்
நெருங்கின பொருள் கை படவேன்டும்..'

திங்கள், 16 பிப்ரவரி, 2009

தமிழனின் அடையாளம்

செந்நெல் மாற்றிய சோறும்,
அநெய் தேக்கிய கறியின் வகையும்,
தன்னிகர் தானியம் முதிரை,
கட்டித் தயிரோடு மிளகின் சாறும்,
கானில் நன்மதுரம் செய் கிழங்கும்,
நாவில் இனித்திடும் அப்பமும்
நம் எல்லாரையும் நலமுடன் வளர்ப்பன..'


அன்றைய காலங்கள் முதல்
இன்றைய காலங்கள் வரை
தமிழர்கள் உலகம் முழுவதும்
புலம் பெயர்ந்து வாழ்வதும்,
திரைகடலோடி திரவியம் தேடுவதும் புதிதல்ல..
ஆனால், தமிழர்கள் எங்கே வாழ்ந்தாலும்,
அவர்களுக்கு உரிய அடையாளத்தை இழப்பதில்லை..


அந்த வகையில் தமிழர்கள் என்ன தான்
மிகப்பெரிய நகரங்களில் வசித்தாலும்
மிகப்பெரிய அலுவலகங்களில்
உயர்பதவிகளில் வகித்தால் கூட,,
உணவு விசயத்தில் தமிழக உணவை ரசித்து புசிப்பது
இவர்களுக்கு அலாதி ப்ரியம் என்றால் மிகையல்ல.


அது தோசையாக இருக்கட்டும்
இல்லை இட்லியாக இருக்கட்டும்.
இல்லை நல்ல சோறும் அதனுடன் சாம்பாரும்
தொட்டுக்க கூட்டுகறிகளும்
அப்பளம், ரசம், ஊறுகாய் என...

அதுவும் மீன்குழம்பு என்றால்,
இல்லை குறும்ப்பாட்டு கறிகுழம்பு,
நாட்டுக்கோழி பிரியானி...
செட்டி நாட்டு சிக்கன் வறுவல்
இடியாப்பமும் கோழிகறியும்
தலைப்பாகட்டு பிரியானி
கொக்கா மக்க....)))))))

வியாழன், 12 பிப்ரவரி, 2009

'முல்லை-பெரியார்'

இன்று தினமும் செய்திகளில் அடிபடும் பெயர் 'முல்லை-பெரியார்'.
சென்ற நூற்றாண்டின் இறுதியில் தமிழகத்தில்
மதுரை ராமனாதபுர ஜில்லா மக்கள், பட்டினியால் வாடுவதைக் கண்ட
ஆங்கிலேயர்களின் முயற்சியே, முல்லை-பெரியார் நதிகளிடையே இந்த அணை.

இந்த அணை கட்டும் போது திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானமும்,
மதறாஸ் சமஸ்தானமும் போதிய அளவு நிதி ஒதுக்கவில்லை.
இந்த அணையை கட்டிய பொறியாளர் பென்னின் குயிக்,
தனது தாய் நாட்டுக்கு சென்று இந்த அனையை கட்ட தேவையான பொருளாதாரத்தை (தனது சொந்த பணத்தில்) கொண்டு வந்து, இந்த அணையை கட்டி முடித்தார்.
தமிழக வரலாற்றில் மறக்க முடியாத உண்மை.


இன்றும் அந்த பகுதி மக்கள் (தேனி,கம்பம்,போடி,)
அந்த நன்றிக்கடனை செய்கின்றனர். அவர்களுக்கு பிறக்கும் குழந்தைக்கு
பென்னின் குயிக் பெயரை வைக்கின்றனர். நினைத்து பார்க்கவே அற்புதமாக இருக்கிறது.
என்ன ஒரு முயற்சி..என்ன ஒரு துணிச்சலான முடிவு.
அதுவும் சாதாரண கார்யம் அல்ல... ஒரு நீர்தேக்கம்.
தான் பிறந்த நாடும் அல்ல. வாக்கப்பட்ட பூமியும் அல்ல.
தன் கண் முன்னால் எத்தனையோ மக்கள் பசியாலும் பஞ்சத்தாலும் வாழ்வதை பார்த்து, பொறுக்க முடியாமல் இந்த நிரந்தர நண்மையை செய்து முடித்த
அந்த சீமைத்துரைக்கு மனமார்ந்த நன்றிகள். வாழ்த்துக்கள்..பாராட்டுக்கள்.